Wij liepen eeuwen lang in het voetspoor van de oudere.
Wij kwamen ter wereld en werden gekneed in het hokje waarop
onze ouders hun aandacht hadden gericht.
Je wilde als puber misschien wel je eigen plan trekken,
dan moest je van sterke huize komen.
Wilde je dat gevecht aangaan, om het beoogde resultaat te behalen,
dan had je het vuur in je zitten.
Dat waren de vuurpaarden van die generatie.
Dat waren de doorzetters en die hadden het lang niet altijd gemakkelijk.
Velen zagen dus van die strijd af.
Voegden zich en namen de “lieve vrede” voor lief.
De kleintjes keken naar het voorbeeld van de generatie boven hen.
Het afkijken bezorgde hen veel kennis.
Iedere generatie probeerde in het spoor van de voorganger te blijven.
En daar is nu verandering in gekomen.
De jongeren komen met hun eigen kennis naar de aarde.
Zij laten zich niets wijs maken.
Zij leven vanuit hun eigen wijsheid en kennis.
De generatie boven hen zorgt voor ze ten aanzien van eten,
drinken en scholing.
Het is die jonge generatie die vasthoudt aan die eigen wijsheid.
De ouderen hebben hun levenswijsheid en dat is wijsheid waar
de jongeren wel over willen horen.
De verhalen van vroeger komen weer tot leven.
De ene hand wast de andere,
maar er is duidelijk een splitsing van wegen.
Dat is ook zo bedoeld.
De jongeren gaan sneller om met het interpreteren van kennis.
De ouderen moeten zich ook niet met hen willen meten.
Wij dragen onze eigen intelligentie met ons mee.
Precies zoals het bedoeld is.
In de stilte voelen de ouderen dat er stukjes op hun plek vallen.
De jongeren hebben een game-boy in handen en zo vallen hun
stukjes op zijn plek.
Zij leren anders met hun brein omgaan.
De ouderen zijn hun “kasten” aan het bekijken en proberen zo
levenskennis in hun speciale vakjes te bergen.
Nu de buitenwereld niet meer zo aan gaat dringen op het dwingend
lopen van gebaande paden, gaat er ruimte ontstaan.
In die ruimte kan jong en oud zich op zijn eigen wijze verder
ontwikkelen.
Daarom is het bijzonder dat wij dit jaar leren leven met het paard..
Durven wij onze eigen teugels in handen te nemen.
Durven wij onze eigen snelheid aan te passen en in galop te voelen
dat er altijd vrijheid is.
Hoe willen wij met onze verbindingen omgaan?
Blijven wij hangen aan het oude?
Dan komt er niet veel van de grond.
Kijken wij vanaf de rug van ons paard in de verte en zien wij daar
een nieuwe toekomst ontstaan, dan gaat er dit jaar veel veranderen.
Heb vertrouwen in jezelf.
Heb vertrouwen in de ander.
Door te delen wordt er vermeerderd.
Kennis en kunde wil gedeeld worden en daar zal iedere generatie
op zijn eigen wijze mee omgaan.
Door elkaar de ruimte te geven, zal er vrijheid ontstaan.
Door die vrijheid komt er ruimte voor een nieuwe manier van leven.
Het is aan ons om ons eigen keurslijf te laten vallen en de jongere
generatie geen keurslijf aan te trekken.
Leven vanuit het hart, geleid door de ziel, brengt ons naar grote hoogten.
Geloof in jezelf, geloof in de ander.
Geef elkaar de ruimte en alles kan tot bloei komen.
Namasté
Ik zie het licht
Martha Krul
