Leven in het oog van de storm, is leven vanuit
alle zintuigen.
Leven vanuit het oog van de storm is niet alleen kijken.
Het is ook luisteren en voelen.
Het is stil zijn en met aandacht voelen wat er aan het gebeuren is.
De wind maakt geluid.
De wind duwt en trekt.
Het is een spel om te spelen met de wind.
Gooi je je kop in de wind, of laat je je in de rug duwen?
Voel je wat de wind van je wil?
Het kan een spel zijn, of een gevecht.
Het is de keuze die wij hierin maken.
In het oog van de storm heerst altijd stilte.
Raak je uitgeput, dan weet je dat er altijd een plek te vinden is.
In het oog van de storm heerst de stilte.
Het is als de adelaar, die als enige vogel boven de storm gaat vliegen.
Ook de adelaar gaat het gevecht met de storm niet aan.
Wanneer je in je angsten schiet, dan is er geen stilte om keuzes te maken.
Dan word je de speelbal van de wind.
Dan geef je je eigen kracht uit handen en geef je je over aan die ander.
Wij hebben altijd de ruimte om onze eigen keuzes te maken.
Ook in een periode van storm, zijn die keuzes te maken.
Door in je kracht te staan, voel je wat je keuzes zijn.
Door in je angst te schieten ben je in de overgave aan de kracht
van die ander.
Voel hoe het voelt om zelf te spelen met die wind.
Voel hoe is het als je niets te vertellen hebt en de wind is de
baas over je.
Zou je dat willen?
Zou je dat lang uithouden?
Schiet dus niet uit je eigen kracht vandaan.
Kijk naar de vuren waar je al eerder voor gestaan hebt.
Zie hoe vaak je gestruikeld bent en hoe vaak je de kracht had om
op te staan.
Ga naar je stilte en voel dat je daar altijd verbonden bent met je
eigen kracht.
Dan bepaal je je eigen keuzes.
Dan voel je hoe te gaan.
In de storm is je boot loslaten het beste dat je kan doen.
De boot weet hoe te gaan en die gaat op de wind liggen.
Maar om je boot los te laten is het niet de storm, maar de angst
die onder ogen gezien moet worden.
In tijdens van chaos is het niet de storm die ons parten speelt,
het is onze angst.
En wie maakt die angst?
Dat is het ego denken.
Die weet er weer zijn eigen verhaal van te maken.
Het hart zal je laten voelen dat je altijd gedragen wordt.
Het is altijd kracht naar kruis.
In stormachtige tijden, is er meer dan voldoende hulp.
Alleen door de angst ga je op je tenen lopen.
Door de angst verlaat je de verbinding met Moeder Aarde.
Nogmaals het is niet de storm, het is je angst.
Wanneer je dat onder ogen ziet,
geef je je hart ruimte om te voelen.
Wanneer je voelt dan weet je hoe te gaan.
Dan ga je naar het oog van de storm of ga je met de adelaar
boven de storm vliegen.
Er zijn keuzes te maken dat je geen last hebt van de storm.
Draai je rug naar de storm en je hebt een extra zetje in je rug.
Het is hoe je met jezelf en met de elementen om wil gaan.
Angst brengt je naar onrust.
Het is niet de storm, het is het hanteren van je eigen angsten.
Namasté
Ik zie het licht
Martha Krul
