Wanneer het oude leven uiteen valt, verandert er veel.
Niets blijft, zoals het was.
De vrijheid verandert, maar dat wordt niet meteen als zodanig gevoeld.
Wanneer de oude muren wegvallen wil dat niet meteen als veilig
en meer vrijheid gevoeld worden.
Die muren waren er en boden op hun eigen wijze
ook een stuk bescherming.
Dat die muren tegen je gingen werken, wanneer je achteruit bleef
stappen, dat zagen wij meestal niet.
Wij voelden die stevigheid en dat bood “veiligheid”.
Wanneer de maskers vallen, gaan wij de ander recht en dieper in
de ogen kijken.
Ook dat masker was een “veiligheid”.
Nu het masker in stukken is gevallen, kijken wij anders naar de
mens die tegenover ons staat.
Wij kijken vanuit een andere energie en voelen ons verbonden met
de ziel van die ander.
Maar….
Die ander kijkt ook bij ons naar binnen.
Hoe voelt dat?
Hebben wij inmiddels voldoende vertrouwen opgebouwd en kunnen
wij al genoeg van onze vrijheid genieten?
Dan zullen wij dit als een flinke stap vooruit ervaren.
Werkt het nog niet zo, dan zal het ego-denken proberen om een
andere “schijnveiligheid” op te bouwen.
Waardoor zijn wij toch zo vermoeid?
Het zijn de verschillende wegen die wij in en met onszelf bewandelen.
Vliegensvlug laveren wij van optie naar optie.
Wanneer wij ons niet veilig in onze nieuwe vorm voelen,
dan zal ons ego-denken onmiddellijk de angst aanboren en proberen
om een “daadkrachtige” manier te vinden om het op te lossen.
Wij zijn aan het ontvangen, aan het schakelen, aan het overschakelen
en toch hebben wij niet in de gaten dat wij onszelf steeds los laten.
Wanneer wij onze ademhaling en ons onderbuikgevoel in de gaten
houden, dan voelen wij meteen dat wij voor ons gevoel uit ons
fysieke lichaam vliegen.
Wanneer wij niet volledig verbonden zijn aan onze energetische lichamen
en ons fysieke lichaam, zullen wij ons niet als een totaal mens voelen.
Dan zullen wij het gevoel hebben niet met onze voeten op de grond
te staan.
Dan missen wij onze aardeverbinding.
Dan zijn wij niet verbonden met het zenden en het ontvangen van
onze tekens.
Dan missen wij onze inzichten.
Dan voelen wij dat wij een losgeslagen bootje zijn.
Het is aan ons om onszelf goed te leren herkennen.
Dan voelen wij wat onze werkelijke gevoelens zijn.
Wat onze zuivere verbindingen zijn.
Wanneer wij verbonden zijn, voelen wij de doorstroming.
Het universum stuurt ons constant nieuwe informatie.
Dat is informatie die wij al in ons dragen van duizenden jaren geleden.
Het is aan ons om die informatie te herkennen.
Dan ontstaan de doorverbindingen en dan wordt oude kennis in een
nieuw jasje gestoken.
Dan voelen wij dat wij in plaats van opstijgen, aan het landen zijn.
Aan het landen in onszelf.
Eindelijk herkennen wij plekjes waarvan wij “wisten” dat wij die in
ons hadden.
Dat geeft weer duidelijkheid en zekerheid.
Het zijn allemaal tegengestelde stromingen die herkend willen worden.
Door uit je emoties te blijven zal dat ook lukken.
Blijf rustig in jezelf en je zal overzicht krijgen.
Blijf uit je emoties en je ervaringen zullen niet gekleurd worden.
Maak het je niet moeilijker dan het al is.
Het is een bijzondere tijd, probeer ervan te genieten.
Je wordt sterker en veelzijdiger en dat had je al heel lang willen zijn.
Namasté
Ik zie het licht
Martha Krul
