Het is en blijft een bijzondere
periode.
Het is aan de ene kant een bijzonder
stuk en daardoor juist vaak ook heel
lastig.
Je weet wat je had.
Je weet (nog) niet wat je krijgt.
Soms wordt er een tipje van de sluier
opgelicht en krijg je een voorschouw
van waar je naar toe gaat.
Dit om je kracht te geven.
Dit om je nieuwsgierigheid te prikkelen.
Dit om je te laten zien dat je hard werkt
en daar zullen je beloningen naar zijn.
Wij weten waar wij vandaan komen.
Wij lopen in een stuk niemandsland,
de doorgang tussen het oude en het nieuwe.
Het is net als in de puberteit.
Je bent niet meer dat kleine kind.
Je voelt je al een volwassene worden.
Je zit met honderd vragen.
Je voelt je niet serieus genomen.
Je weet niet wie je bent.
Je voelt je miskent.
Het is een lastige periode.
Wanneer je
terugkijkt naar die periode,
dan weet je dat je heel goed wist wie JIJ
was.
Je wist heel goed wat JIJ wilde.
Dat je omgeving dat niet zag,
maakte je soms furieus.
Je trok je terug in jezelf.
Soms deed je juist het tegenovergestelde.
Je liet van je horen.
JIJ wist het toch?
Waarom deden die anderen daar nu zo
moeilijk over.
Jij kende je eigen-wijsheid.
De periode waarin wij nu zitten,
is te vergelijken met die puberteit.
Je bent noch van het ene,
noch van het andere.
Althans dat is het gevoel dat jij er
bij hebt.
Net als bij die puberteit, is er een
weten in jezelf.
In die puberteit was je vaak strijdvaardig.
Je kwam voor jezelf op,
naar die buitenwereld.
Nu is juist dat stukje een beetje onder
gesneeuwd.
Nu zijn er meer vraagtekens.
Daardoor ontkracht je jezelf.
Je hebt nog steeds je eigen-wijsheid.
Doordat denken en ego in de verzachting
gegaan zijn, heb je daar minder steun aan.
Nu is het voelen en je zal weten.
Voor voelen hebt je rust en stilte nodig.
In de puberteit trad je graag meer naar buiten.
Nu in deze overgangstijd is het juist de
tijd om IN jezelf, je eigen pad te vinden.
Dat voel je.
Dat weet je.
Je weet van je verbindingen.
Je hebt al zoveel tekens gehad.
Je bent verbonden.
Je voelt je soms verloren.
Je voelt je soms alleen.
Je bent noch verloren, noch alleen.
Je bent opgenomen in het grote universum.
Alle zielen zijn betrokken bij deze transformatie
van de zielen die op aarde leven.
Die zielen die zich inspannen voor de
transformatie van Moeder Aarde.
Doordat zij hun energie geven aan die
transformatie, kan Moeder Aarde door
naar het plan van haar oorsprong.
Net, zoals wij dat als licht brengende zielen
hier op aarde doen.
Alles is verbonden.
Alles is één.
Niemand valt daarbuiten.
Alles wordt omgeven door een prachtig,
liefdevol net van licht.
Het gehele universum is op ons gericht.
Het is een prachtige reis,
maar daarom lang niet altijd gemakkelijk.
Namasté
Ik zie het licht
Martha Krul
