Er is een beweging gaande.
Wij trekken ons terug.
Doordat wij ons terug trekken, verandert de samenleving.
Wij zaten bij elkaar en zochten het buiten onszelf.
Wij zochten afleiding, omdat wij voelden dat de weg die wij
liepen niet de weg was die ons naar helderheid bracht.
De mens is uniek.
De mens is geen grijze muis.
Wanneer je niet op wil vallen, pas je je aan.
Je geeft je eigen uniekheid weg, om in het geheel
te passen.
Het maakte je ziek, die tijd is voorbij.
Daarvoor kwam de tijd van de stilte.
Wij voelden dat de weg naar binnen ons zou leiden naar hetgeen
wij zochten.
Wat zochten wij eigenlijk?
Wij konden er geen antwoord op geven.
De stilte bracht ons naar onszelf en begon het licht in onszelf
te versterken.
Wij zagen een pad en voelden dat het tot iets bijzonders zou leiden.
De verbinding die wij in onszelf voelden, werkten verslavend.
Wij voelden dat wij nu op het juiste pad waren.
Wij voelden ons na die stiltes anders dan met al die gesprekken
die wij voor die tijd hadden gehad.
Het is de stilte die ons naar onze grootsheid leidt.
Het is de stilte die ons informatie verschaft.
Het is de stilte die spreekt.
Die stilte is zo anders dan gedacht.
Die stilte is een bron van informatie.
Opeens werd duidelijk dat de stilte onze deuren kon openen.
Wij vinden onszelf door ons in stilte naar binnen te keren.
De routekaarten zijn niet zichtbaar, maar goed te voelen.
Wij willen zo graag denken, maar voelen al heel lang dat
voelen ons terug brengt naar onze oude kennis.
Die kennis is verbonden met onze bronverbinding.
Wij hebben altijd geweten dat wij uniek waren en dat wij die
bronverbinding in ons hadden.
Dat was de reden dat wij opstandig werden, wanneer wij ons
niet gezien voelden.
Wij voelden onze uniekheid.
Waarom zag die ander dat niet?
De stilte in onszelf opende alles dat gesloten bleef.
Onze schatten leven in ons.
Nu brengt de transformatie ons op het pad van herkenning.
Wij begrijpen nu wie wij zijn.
Wij voelen dat wij grenzeloos zijn.
Wij voelen de magie.
Wij voelen dat wij verdwaalt waren tijdens de zoektocht naar onszelf.
Wij hadden naar de ander geluisterd.
Ons ego-denken dacht er het zijne van.
Ons hart wist door te dringen en bracht stilte en vrede.
Dan kan er gesproken worden.
De mens is grootser dan hij/ zij denk.
De mens is uniek.
Het is de tijd, omdat te voelen en te weten.
Dan zijn er geen grijze muizen maar, maar groepen die elkander
zien, erkennen en ondersteunen.
Dan zal het leven voorgoed veranderen.
Namasté
Ik zie het licht
Martha Krul
